نظر احكام روزه به رمضان ملحق است يعنى اگر عمدا در آن افطار كند يا موجبات كفّاره را بجاى آورد لازم است كفّاره دهد و اگر اسباب فساد روزه و قضاء را ايجاد نمايد قضاء آن واجب است چنانچه وجوب متابعت روزه ايّام نيز در حقّش ثابت و مسلّم است و از احكام ديگر اينكه تا مادامى كه هلال ماه بعدى را نديده و نزدش ثابت نشده است لازم است به طور كامل سى روز روزه بگيرد و سپس بعد از آن احكام عيد فطر يعنى نماز عيد و كنار گذاردن زكات فطره و ردّ آن به مستحقّين را مترتّب نمايد . سپس مىفرماين : و اگر به هيچ كدام از ماه‌ها ظنّ ماه صيام پيدا ننمود مخيّر است در هر سال يك ماه آن را روزه بگيرد مشروط به اينكه در سال‌هاى بعد رعايت مطابقت را بنمايد يعنى در سال اوّل هر ماهى كه خواست طبق دلخواه خود روزه بگيرد ولى در سنوات بعدى اين اختيار را ندارد بلكه لازم است بعد از گذشتن 12 ماه ، ماه سيزدهمين را روزه بگيرد . قوله : بحيث غمّت عليه الشّهور : ضمير در [ عليه ] به محبوس راجعست . قوله : يتحرّى شهرا يغلب على ظنّه انّه هو : ضمير در [ ظنّه ] به محبوس راجع بوده و ضمير در [ انّه ] به [ شهرا ] و ضمير [ هو ] به رمضان عود مىكند . قوله : فيجب عليه صومه : ضمير در [ عليه ] به محبوس و در [ عليه ] به [ شهرا ] عود مىكند . قوله : حكم الشّهر : يعنى حكم شهر رمضان . قوله : فى افساد يوم منه : ضمير در [ منه ] به شهرا عود مىكند .